اگر از شما بپرسند که حضرت امیرالمؤمنین علی (علیه
السلام) را با چه ویژگیهای شاخصی می شناسید، احتمالاً نخستین چیزهایی که
به ذهنتان می رسد، «زهد» و «عدالت ورزی» ایشان است. شاید فکر کنید که علت
تبادر شدن چنین چیزی به دهنتان به خاطر تکرار شبانه روز این صفتها از
رسانه هاست، امّا خوب است بدانید که علاوه بر القای رسانه ها، برجسته بودن
این صفات در حضرت امیر (ع)، سبب می شود که ایشان را با این ویژگیها به
خاطر بیاوریم.
مشکل وقتی ایجاد می شود که نام امام باقر، امام
کاظم و امام هادی (علیهم السلام) را به همان اندازه نمی شنویم و به همین
خاطر نمی دانیم ویژگیهای برجسته ی آنان چیست؛ این در حالی است که از زمان
خلقت این انوار مقدس، خداوند صفاتی را در هر کدام از آنان برجسته تر ساخته
است. مثلاً همه ی امامان، دارای علم و کرامت و رحمت اند امّا حضرت محمد
(صلوات الله علیه و آله) در هستی به عنوان مظهر رحمت، یا همان «رحمةً
للعالمین» معرفی شده اند.
از میان تمامی امامان، ما وظیفه داریم
امام زمان خویش را بشناسیم. کسی که در زمان ما حجت حیّ خداوند محسوب می
شود، حضرت مهدی(عجل الله تعالی فرجه) است. کسی که اگر او را به درستی
نشناسیم، همچون جاهلان عصر جاهلیت از دنیا خواهیم رفت. رسول گرامی اسلام
(ص) می فرماید: «هر کس که بمیرد و و امام زمانش را نشناسد، به مرگ جاهلی
مرده است.» (1)
راستی، این روزها که حرفی از آقای غریب ما نیست، جز اشک و ناله و غرولندهای بی حساب و کتاب، چه چیزی از امام زمان خویش در ذهن داریم؟
در
این مجموعه، سعی می کنیم شما را با ویژگیهای خاص حضرت مهدی (عج) آشنا
کنیم. باشد که راه برای شناخت ایشان هموارتر گردد؛ ان شاء الله.
حکومت بر همه چیزاز
زمان حضرت آدم (ع) تا حضرت خاتم (ص)، 124هزار پیامبر به علاوه ی اوصیای
آنان در جهان به تبلیغ نام خداوند پرداخته اند. از میان این هزاران انسان
الهی، هیچ کدام تا به حال موفق نشده اند که حکومتی بر مبنای حلال و حرام
خداوند برپا کنند و تمام حدود الهی را در آن به اجرا بگذارند.
اگر
فکر می کنید حضرت سلیمان (ع) از ذیل ایشان خارج می شوند، اشتباه می کنید.
هر چند حضرت سلیمان در زمان رسالت خودشان حکومت تشکیل دادند امّا آن حکومت
با تمام جلال و جبروتش هرگز به پای حکومتی نمی رسد که حضرت مهدی (عج) بنا
می کند.
علاوه بر این که گفتیم، تا به حال پیش نیامده است که
پیامبران و اوصیای آنان، بتوانند تمامی مردم زمان خود را آراسته به دین
خداوند گردانند. همیشه دشمنان و مخالفانی وجود داشت که حکومت رسولان الهی
را مورد تهدید قرار بدهد.
تنها کسی که موفق خواهد شد بر همه چیز
حکومت کند، حضرت صاحب الامر (ارواحنا له الفداء) است. کسی که خداوند برای
روزهای نابودی دشنان و عزت دوستان، ذخیره کرده است. کسی که ندای اسلام را
به جای جای زمین می رساند و دشمنی برای دشمنی باقی نمی گذارد.
درباره
ی حکومت حضرت فرموده اند: «بی شک دین محمد (ص) به هر نقطه ای که شب و روز
می رسد، خواهد رسید تا که شرکی بر زمین نماند و نیز، شهری نخواهد ماند جز
آن که در آن بانگ لااله الّا الله و محمّد رسول الله، صبحگاه و شامگاه ندا
می شود.» (2)
به همین دلیل است که در دعای ندبه می خوانیم: «بنفسی
انت من عقید عزّ لا یسامی» (3) (فدایت بشوم که خداوند عقدی برای عزت و
جلالت تو بسته است که اندیشه پایانی برای آن نمی تواند تصور کند.)
همچنین
در معراج، رسول اکرم (ص)، با اشاره به انواری، از خداوند پرسیدند که آنها
چه کسانی هستند و خداوند پاسخ داد: «اینها ائمه اند و این قائم، حلال مرا،
حلال می کند و حرام مرا حرام می کند و ای محمد! از دشمنان من انتقام می
کشد. ای محمد! و کسی که او را دوست دارد، دوست دار!» (4)
این است ویژگی منحصر به فرد آقای ما: حاکم کردن اسلام بر همه جا؛ حکومت بر همه چیز!
پی نوشت:
1. بحارالانوار، ج 8، ص 368، ج 32؛ به نقل از معرفت امام زمان و تکلیف منتظران، ابراهیم شفیعی سروستانی، ج1، ص 146
2. القندوزی، سلیمان بن ابراهیم، ینابیع المودة، ص 507
3. بحارالانوار، ج 99، ص 108؛ به نقل از نهاوندی، علی اکبر، عبقری الحسان، ج 7، ص 326
4. مقتضب الاثر فی النص علی الائمه الاثنی عشر، ص 24؛ به نقل از همان کتاب، ص 328