بیعت نکردن با ستمگران

زندگی کردن همزمان با ستمگران، همیشه مشکل ساز است. از طرفی اگر به مقابله با آنان بربیاییم، به اجبار به آنان که به دنبال برآورده ساختن منافع خود هستند، درگیر می شویم و از طرف دیگر، اگر در مقابل آنها سکوت کنیم و دم نزنیم، در ظلم آنان شریک می شویم. حتی اگر راه سومی، مثل فرار کردن از دست آنان را پیاده کنیم، در هر حال در روند زندگی مان دچار وقفه و خلل می گردیم.
در طول تاریخ، مصادیق این حالت بسیار اتفاق افتاده است. بارزترین نمونه های آن، برخورد اهل بیت (علیهم السلام) با ستمگران زمان خودشان بوده است. آنها در مقاطع مختلف، گاهی در صحنه ی علنی میدان، با دشمنان خویش جنگیدند، گاهی زیرکانه پایه های سست خلافت آنان را به مردم نمایاندند و گاهی رهبری مخفیانه ی مبارزه ی فرهنگی علیه آنان را در دست گرفتند.  امّا همانطور که در تاریخ اسلام دیده اید، زندگی با ستمگران برای ائمه (ع) مشکلات فراوانی ایجاد کرد و روند ایجاد حکومت الهی را مختل نمودند.

تنها کسی که در بین امامان معصوم (ع)، بیعتی از هیچ ظالمی در گردنش نیست: «حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه» است.

امام حسن مجتبی (علیه السلام) فرمودند: «احدی از ما نیست مگر آنکه بیعتی از طاغوت زمان در گردنش بیفتد مگر قائمی که روح الله، عیسی بن مریم، پشت او نماز می گزارد.» (1)

جالب است بدانید که یکی از علل غیبت، از زبان امام رضا (ع)، بیعت نکردن با ظالمان بیان شده است. ایشان به یکی از یاران خود به نام «حسن بن فضال» فرمودند: «گویا شیعه را هنگام مفقود شدن چهارمین فرزند می بینم که چراگاه را جستجو می کنند، پس آن را نمی یابند.»

راوی پرسید: «چرا؟» امام فرمودند: چون امام ایشان از آنها غایب می گردد.
راوی دوباره پرسید: چرا غایب می شود؟
امام پاسخ دادند: «زیرا وقتی با شمشیر برخیزد، بیعتی بر گردن او نباشد.» (2)

 
پی نوشت:
1. اعلام الوری باعلام الهدی، ج 2، ص 230؛ به نقل از نهاوندی، علی اکبر، العبقری الحسان، ج 7، ص 331
2. کمال الدین و اتمام النعمه، ص 480؛ به نقل از همان، ص 332

پایان سلطنت ستمگران

ما که هرچقدر فکر کردیم به مغزمان نرسید که چه طرز تفکر دیگری می تواند، حکومتی تازه بر مبنای نظریه ای تازه بنا کند. می توان گفت که همه ی مکاتب فکری بر پایه ی نظریاتشان، لااقل یک حکومت تشکیل داده اند و از آنجایی که بشر هنوز هم در جستجوی سعادت و آرامش و آسودگی است، می توان فهمید که هیچ کدام این حکومتها، کارامد نبوده اند.
تنها یک حکومت، برای بشر باقی مانده است که هنوز عناصرش اجرایی نشده است: حکومت عدل. البته که شما هم مثل ما از زبان شرقیان و غربیان، وعده ی ایجاد حکومت عادلانه را شنیده اید امّا «به عمل کار بر آید، به سخندانی نیست!»

در کتابها و سخنان رهبران مذهبی همه ی ادیان الهی – و حتی غیر الهی- به ظهور منجی عادلی وعده داده شده است که عدالت را به راستی محقق می کند و ظلم را از ریشه می خشکاند. در دین اسلام، منجی موعود، مهدی صاحب الزمان (عجل الله تعالی فرجه) است.

امام محمد باقر (علیه السلام) فرمودند: «دولت ما، آخر دولتهاست و دولتمردی نمی ماند مگر آن که پیش از ما سلطنت خواهند کرد تا این که هرگاه سیره و سلوک ما را ببینند، نگویند که هر گاه ما سلطنت می کردیم به روش این جماعت عمل می نمودیم و این قول خدای عزّ و جلّ است که می فرماید: «والعاقبةُ للمتَّقینَ» (1)» (2)

همانطور که در روایت بالا خواندید، علت آنکه آخرین حکومتها، حکومت حضرت مهدی (عج) است، این است که حجت برای دیگر رهبران سیاسی تمام شود و همه با هر طرز فکری حکومت خود را پیاده کنند تا دیگر کسی ادعا نکند که اگر او حکومتی تشکیل می داد، مانند حکومت حضرت مهدی (عج) می شد.

منتظران ظهور به گوش باشید:
امام صادق (ع) می فرمایند: «هر گروهى از مردم دولتى دارند که در انتظار آنند، ولى دولت ما اهل بیت در آخر الزمان ظاهر خواهد شد.» (3)

 

پی نوشت:
1. سوره اعراف، آیه 128
2. الارشاد شیخ مفید، ج 2ف ص 387؛ به نقل از نهاوندی، علی اکبر، العبقری الحسان، ج 7، ص 373
3. أمالی الصدوق : ص 396 المجلس 64 ح 3؛ به نقل از احادیث موضوعی سایت منتظر

فرود روح الله

حضرت عیسی (علیه السلام)، مصیبتهای زیادی را تحمل کردند. مثلاً مقابله با یهودیان و تبعید و آوارگی و داشتن یک یار منافق از بین 12 یار. امّا – خوشبختانه- به صلیب کشیده شدن، جزئی از مصایب ایشان نبود. ما مسلمانان بر اساس اطلاعاتی که خداوند در قرآن کریم داده است، می دانیم که حضرت عیسی (ع) از فتنه ی یهودیان جان سالم به در بردند و به آسمان عروج کردند.
«وَ قَوْلِهِمْ إِنَّا قَتَلْنَا الْمَسیحَ عیسَى ابْنَ مَرْیَمَ رَسُولَ اللَّهِ وَ ما قَتَلُوهُ وَ ما صَلَبُوهُ وَ لکِنْ شُبِّهَ لَهُمْ وَ إِنَّ الَّذینَ اخْتَلَفُوا فیهِ لَفی‏ شَکٍّ مِنْهُ ما لَهُمْ بِهِ مِنْ عِلْمٍ إِلاَّ اتِّباعَ الظَّنِّ وَ ما قَتَلُوهُ یَقیناً» (1)

(و گفته ایشان که: «ما مسیح، عیسی بن مریم، پیامبر خدا را کشتیم»، و حال آنکه آنان او را نکشتند و مصلوبش نکردند، لیکن امر بر آنان مشتبه شد و کسانی که در باره او اختلاف کردند، قطعاً در مورد آن دچار شکّ شده اند و هیچ علمی بدان ندارند، جز آنکه از گمان پیروی می کنند، و یقیناً او را نکشتند.)

اینکه حضرت عیسی (ع) در آسمان چه می کنند و چه مسئولیتی دارند، بماند برای وقتی دیگر؛ چیزی که معلوم است و می خواهیم در باره ی آن سخن بگوییم این است که ایشان پس از عروج خود به آسمان در زمان هیچ نبی و یا وصیّ دیگری فرود نیامدند و نمی آیند تا زمان امام عصر (عجل الله تعالی فرجه).

حضرت رسول اکرم (صلی الله علیه و آله) فرمودند: «آن حضرت (حضرت مهدی) با اصحاب خود در بیت المقدس مشغول نماز صبح است که عیسی بن مریم (ع) فرود می آید. پس حضرت به عقب برمی گردد که عیسی جلو بیفتد و در نماز، امام مردم شود. عیسی، دو دست خود را بر کتف آن جناب می گذارد و به او می گوید: «مقدم شو!» (2)
حتماً در جریان هستید که چنین حرکتی از سوی رهبر مسیحیان و عیسویان، چقدر در آن جامعه مهم و تاثیر گذار است. احتمالا این حرکت، باعث مسلمان شدن بسیاری از مسیحیان در آن زمان خواهد شد.
فرود حضرت عیسی (ع)، از ویژگیهای ممتاز عصر حضرت مهدی (عج) است. رسول خدا (ص) فرمودند: «اگر از دنیا مگر یک روز نماند، هر آینه خداوند آن روز را طولانی می کند تا آن که در آن روز، فرزندم مهدی خروج کند، روح الله عیسی بن مریم فرود آید و پشت او نماز کند.» (3)
 پی نوشت:
1. سوره ی نساء: 157
2.  البیان بی اخبار صاحب الزمان،ص 144؛ نهاوندی، علی اکبر، العبقری الحسان، ج 7، ص 376
3. کمال الدین و اتمام النعمه، ص 280؛ به نقل از همان، ص 375

شباهت حضرت مهدی (عج) به حضرت عیسی (ع)

در این مطلب به شباهت های حضرت مهدی علیه السلام  و حضرت عیسی (ع) می پردازیم.
حضرت عیسی (ع) فرزند بهترین زنان زمانش بود، حضرت مهدی (ع) نیز فرزند بهترین زنان زمانش است.

حضرت عیسی (ع) در شکم مادرش تکلم می کرده و تسبیح می گفته است و در گهواره سخن می گفته، حضرت مهدی (ع) هم در شکم مادرش سخن گفته است و در کودکی در گهواره سخن می گفت، حکیمه دختر امام هادی (ع) نقل می کند که: حضرت حجت (ع) بعد از ولادتش تکلم کرد و گفت: «اشهد ان لا اله الا الله وحده لا شریک له و ان محمدا رسول الله صلی الله علیه و آله» سپس بر امیر المؤمنین و امامان یک به یک درود فرستاد تا به پدرش رسید، آنگاه لب فرو بست تا اینکه روز هفتم به توحید سخن گفت و بر محمد و امامان درود فرستاد و سپس این آیه را تلاوت کرد: «و نرید ان نمن علی الذین استضعفوا فی الارض.....1»2

در روایت دیگری آمده است که حضرت مهدی (ع) هنگامی که متولد شد به سجده افتاد و در حالی که زانو زده و دو انگشت سبابه اش را بلند کرده بود، می گفت: «اشهد ان لا اله الا الله و ان جدی محمدا رسول الله صلی الله علیه و آله و ان أبی امیر المؤمنین» سپس امامان را یکایک شمرد تا به خودش رسید، آنگاه گفت: «خدایا وعده ام را تحقق بخش و امرم را به انجام برسان و گامهایم را استوار کن و زمین را به وسیله من پر از عدل و قسط فرمای.3»

همانگونه که خداوند حکمت و ویژگیهای نبوت را در کودکی به حضرت عیسی (ع) عنایت فرمود، حکمت و ویژگیهای امامت را نیز در کودکی به امام زمان (ع) عنایت کرد.
امام صادق (ع) در بیان شباهت های حضرت عیسی (ع) و حضرت حجت (ع) فرموده اند: «یهود و نصاری اتفاق کردند بر اینکه عیسی کشته شد، ولی خداوند آنها را تکذیب کرد و فرمود: «او را نکشتند و به دار نیاویختند ولی امر برآنان مشتبه شد.4»

غیبت حضرت مهدی (ع) نیز همینطور است که عاقبت، این امت آن را انکار خواهد کرد به خاطر طولانی شدن آن، بعضی هدایت نشوند و خواهند گفت اصلا متولد نشده؛ بعضی دیگر خواهند گفت متولد شده و مرده؛کسانی کفر می ورزند چون می گویند یازدهمین نفر از ما عقیم بوده و برخی سرکش خواهند شد به اینکه امامت را به سیزده نفر و بیشتر سرایت دهند. بعضی می گویند روح قائم در کالبد دیگری وارد شده و او سخن از زبان آن حضرت می گوید.
 
پی نوشت
1-سوره قصص، آیه 5
2- کمال الدین، ج 2، ص 425
3- کمال الدین، ج 2، ص 428
4- سوره نساء، آیه 157

احکام مخصوص

اگر معلمتان یا استادتان، از شما امتحانی بگیرد که درسش را هنوز به شما نداده است، واکنش شما به آن چیست؟ احتمالاً صدایتان در می آید که شرایط این امتحان را هنوز فراهم نکرده است. امّا اگر استادی درسی را مو به مو و با جزئیات و با دقت فراوان تعلیم کرده است، حق اوست که هم وزن با زحمتش، از شما توقع داشته باشد.
همین شرایط درباره ی وضع جهان نیز حاکم است. شاید ندانید که برخی از احکام الهی، پیش از ظهور حضرت مهدی (عجل الله تعالی فرجه)، به اجرا در نمی آیند امّا خوب است بدانید که این احکام، در دوران حکومت امام، نه اجرایی می شود بلکه در آن سخت گیری هم می شود.
چرا؟
بیایید شرایط بشر را در دوران مختلف مقایسه کنیم:

- دیروز که پیامبران، اولیاء و امامان (علیهم السلام) در بین مردم بودند، به علل مختلف، دین در دسترس همه ی مردم قرار نگرفت. از این دلایل می توان به این موارد اشاره کرد: نادانی مردم، نگرش سطحی نسبت به اولیا و امامان (ع)، آماده نبودن جهان برای قیام جهانی و مهمتر از حکمت و اراده ی خداوند.

- امروز، در زمان غیبت آخرین حجت (علیه السلام)، در سخت ترین دوران نگه داری ایمان قرار داریم. ائمه (ع)، نگه داشتن ایمان در آخرالزمان را به نگه داشتن ذغال گداخته در دست تشبیه کرده اند. در این دوران، نه تنها به امام دسترسی نداریم، بلکه شیطان از چپ و راست سر راهمان دام گذاشته است تا در تله ی هلاکت بیفتیم.

- فردا، در زمان حکومت جهانی حضرت مهدی (عجل الله تعالی فرجه)، مردم عصر ظهور، بیشترین امکانات و بهترین شرایط در طول تاریخ بشر را خواهند داشت. در تمام دوره های بشر، فقر، نادانی، جرم و جنایت و البته ابلیس (علیه اللعنه)، وجود داشته اند. امّا در دوران ظهور، نه تنها زمین گنج های خود را بیرون می ریزد بلکه، عقلهای مردم به برکت امام کامل می گردد و حتی وحشیان و درندگان نیز دست از خوی خود می کشند.

در این دوران، فرشتگان و جنیان ، با ساکنان زمین گرم می گیرند و حکومت حضرت مهدی (عج) بر همه جای جهان سایه می افکند.

 

احکام مخصوص
در چنین شرایطی است که احکام الهی، مو به مو انجام می شود و کوچکترین ظلمی از مردم پذیرفته نمی شود. به همین خاطر، یکی از ویژگیهای ممتاز امام عصر (عج)، انجام احکامی است که تا آن روز، انجام نشده است. در ادامه به چند نمونه از این احکام اشاره می کنیم:

1.  از امام کاظم (ع)، روایت شده است که فرمودند: «هرگاه قائم ما برخاست، حتماً به سه حکم، حکم می کند که قبل از او هیچ کسی به آن حکم نکرده است: پیرمرد زنا کننده و کسی که زکات نمی دهد را گردن می زند و هر کس در عالم ذر، با دیگری پیمان برادری بسته است، در این دنیا از او ارث می برد.» (3)

2. امیرالمؤمنین علی (ع)، در جنگ های مختلف خود، انسانهایی را زخمی می کردند و به حال خود رها می کردند. بعدها معلوم شد که امام علی (ع)، برای حفظ شیعیانی که از نسل آن دشمنان تا 70 نسل بعد متولد می شوند، آنها را به هلاکت نمی رساندند.

ایشان در روایتی، پس از بیان این مسئله فرمودند: «...و بر قائم واجب است که [دشمنان] رو برگرداننده [از دین] و مجروحان را بکشد.» (4)

3. در هنگام ظهور، امام مهدی (عج)، برای قضاوت خود، شاهد و دلیلی نمی طلبند و از علم غیب خود بهره می برند.

4. امام صادق (ع) درباره ی دشمنان اهل بیت (ع) به یکی از یاران خود فرمودند: «ای ابا محمد! کسی که با ما مخالفت کرده است در دولت ما بهره و نصیبی ندراد. به راستی که خداوند متعال در هنگام خروج قائم ما، خونهای آنها را برای ما حلال می کند، و امروز این کار برای ما و برای شما حرام است. پس احدی تو را نفریبد. هرگاه قائم ما برخاست، برای پیغمبرش و برای همه ی ما انتقام خواهد کشید.» (5)
 پی نوشت:
1. لا یکلف الله نفساً الّا وسعها/ بقره: 286
2. نحل: 76
3. الخصال، ص 170؛ به نقل از نهاوندی، علی اکبر، العبقری الحسان، نشر مسجد مقدس جمکران، ج 7، ص 367
4. الغیبة نعمانی، ص 231؛ به نقل از همان.
5. المزار، ص 135؛ به نقل از همان، ص 368