سبیکه نوبیه

سبیکه نوبیه (خیزران)، مادر حضرت جواد علیه السلام

این بانوی بزرگ، از بانوان ارجمند و از خاندان ماریه قبطیه، همسر پیغمبر صلی الله علیه و آله بوده است.

مادر حضرت جواد علیه السلام ، از فاضل ترین زنان عصر خود بوده است و چون امام جواد از او متولّد شد، حضرت رضا علیه السلام فرمود: خداوند به من فرزندی ارزانی داشت که شبیه به موسی بن عمران است که دریا را می شکافت و مانند عیسی بن مریم که مادرش مقدس و منزّه آفریده شده بود و این فرزند، عمر کوتاهی دارد و به سَمّ جفا مسموم خواهد شد. سپس فرمود:

هذا المولود الذی لم یولد مولود اعظم برکة منه.

این فرزندی است که مولودی با برکت تر از این فرزند متوّلد نشده است.
مادر گرامی آن حضرت، مظهر تقوا و فضیلت و دارای عظمت و جلال بوده است.

تعدادی از یاران امام زمان(عج)

امام محمد باقر علیه السلام در حدیثی گهربار تعدادی از انصار و یاران ویژه امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف را برشمرده اند.

امام محمد باقر علیه السلام فرمود: زمانی که قائم آل محمد ظهور کند، خداوند او را با فرشتگانِ نشاندار (ویژه) و به صف درآمده و فرستاده شده و مقرب یاری می کند. جبرائیل در پیشاپیش او و میکائیل از پشت سر او و اسرافیل از طرف چپ او خواهد آمد.

قال الباقر علیه السلام: «لَوْ قَدْ خَرَجَ قائِمُ آلِ مُحَمَّدٍ، لَنَصَرَهُ اللَّهُ بِالْمَلائِکَةِ الُمُسَوَّمینَ وَالْمُرْدَفینَ والْمُنْزَلینَ وَالْکَرُّوبینَ. یکُونُ جِبْرائیلُ عَلی مَقْدَمَتِهِ وَمیکائیلُ عَلی ساقَتِهِ، وَاِسْرافیلُ عَنْ یسارِهِ»

«غیبت نعمانی،صفحه 122-ینابیع الموده،جلد 3 صفحه 136

او: بخشایش گر

آنقدر بخشیدی کریم،
که هر چه شکر گویمت،
فریاد «کریما» از عمق جان برآورم و
سجده به درگاه رحمانیتت گذارم،
باز هم،
کم گذاشته ام.

نعمت داده ای:
سلامت را،
اسلام را،
تشیّع را،
ایران را،
خانواده را،
محبّت را،
نماز را،
قرآن را،
بودن را،
درخت را،
دریا را،
آسمان،
خاک،
آب،
و ...

هر لحظه از خود می پرسم،
اگر تصمیم بگیری که نباشم،
چه نیست می شوم!
و می فهمم به لطف تو بندم و
به لطف تو بنده ام!

تا ابد مدیون توام،
کریم...

آقای ما همانند «ستاره» است

می دانید کدام ویژگی ستاره ها انسان را به فکر فرو می برد؟ غیر از عظمت و زیبایی و درخشندگی شان، ستاره ها زمانی در آسمان دیده می شوند که نور در زمین کم باشد. یعنی وقتی در خیابان ایستاده اید و از بین چراغ های اتومبیلهای مختلف و نور تابیده از میان خانه ها به آسمان نگاه می کنید، چند ستاره ی کوچک را می بینید. امّا اگر در همان لحظه، در همان خیابان، در تاریکی فرو بروید و روشنایی زمین خاموش شود، آن وقت است که ستاره های ریز و درشت آسمان – حتی از بین دود و دم شهرهای شلوغ- خودشان را نشان می دهند.
اگر سربازی رفته باشید، یا در بسیج دوره گذرانده باشید و یا حداقل درسهای آمادگی دفاعی خود را در دبیرستان خوب یاد گرفته باشید می دانید که به وسیله ی شکل و حرکت ستارگان، گمشدگان راه خود را می یابند.

غیر از این، اگر اهل مطالعه ی علمی درباره ی کهکشانها باشید، می دانید که ستارگان محورهای آسمانند که به خاطر تناسب جرم و حجمی که دارند مانع سقوط کل کهکشان می شوند.

همه ی این ها را گفتیم که وجه شباهت آقای ما، حضرت مهدی (عجل الله تعالی فرجه) به ستارگان معلوم شود:

اول: ستاره ها، نماد هدایت و چراغ روشنایی بخش گمشدگانند. خداوند کریم در قرآن می فرماید: «وبالنجم هم یهتدون» (1) ( و به وسیله ی ستارگان هدایت می شوند) امام باقر (علیه السلام) در تأویل این آیه فرمودند: «ستاره، ما هستیم.» (2)

دوم: حضرت مهدی (ارواحنا له الفداء) می فرمایند: «به راستى من حافظ و نگهبان زمینیان هستم همانگونه که ستارگان حافظ اهل آسمانند...» (3)

حرف آخر: شاید رمز دیدن ستاره ها این باشد: بفهمیم در تاریکی هستیم بلکه سر با آسمان بگیریم و از خدا ستاره طلب کنیم...

 

پی نوشت:
1. سوره ی نحل، آیه 16
2. نجم الثاقب، باب دوم؛ به نقل از تونه ای، مجتبی، موعود نامه، ذیل واژه ی نجم
3. الارشاد : ص 360؛ به نقل از بانک احادیث سایت منتظر

شادی آل علی (ع)

اگر این موضوع را که «شهیدان زنده اند و نزد خدای خود روزی می خورند.» (1)، بگذارید کنار روایاتی که درباره ی شهادت امامان، علی الخصوص امام حسین (علیه السلام) روایت شده است، به حقیقت جالبی دست می یابید. اینکه صدای رسول خدا (صلی الله علیه و آله) در میدان کربلا به گوش همه رسید و اینکه سر امام حسین (ع) بر بلندای نیزه، قرآن می خواند، نشان می دهد که ائمه (علیهم السلام) حتی پس از رحلت شان، همچنان به خاطر مصیبت فرزندانشان، رنج می کشند.
فکر کنید تا امروز، چقدر مصیبت بر خاندان رسول خدا (ص) گذشته است و ایشان چه کشیده اند. این مصایب و سختی ها، تنها زمانی پایان می پذیرد که انتقام خونهای ریخته شده از این خاندان، گرفته شود و دشمنان خداوند، خوار و نابود گردند و این، جز به دست مهدی صاحب الزمان (عجل الله تعالی فرجه) اتفاق نمی افتد.

وقتی که انتقام گرفته شود و فرمان خدا، در تک تک قلبها بنشیند و به اجرا دربیاید، آن روز، روز لبخند رسول خدا (ص) و خاندان اوست.

به خاطر همین ویژگی است که همه ی امامان ما، منتظر آخرین حجت خدا بودند. چرا که ایشان تنها مسرور کننده ی حقیقی این خاندان است.

امام حسین (ع) در روز شهادت خود در کربلا فرمودند: «جدم مرا خبر داد که فرزندم حسین غریب و بی کس و تشنه در بیابان کربلا کشته خواهد شد، پس کسی که او را یازی کند، به تحقیق مرا یاری کرده و فرزندش قائم منتظر را یاری نموده است.» (2)

امامان ما، اینگونه منتظر ایشان بودند:

از امام جعفر صادق (ع) پرسیدند که آیا قائم متولد شده است؟ ایشان فرمودند: «نه. اگر او را درک کنم، هر آینه او را در ایام حیات خود خدمت می کنم.» (3)

همچنین درباره ی ایشان آمده است که از صبح تا عصر دعا می کردند، کسی از ایشان پرسید: «برای خود نیز دعا کردید؟»

امام صادق (ع) فرمودند: «به تحقیق برای نور آل محمد، سابق (سبقت گیرنده) ایشان و انتقام کشنده از دشمنان ایشان دعا کردم.» (4)

امام کاظم (ع) پس از بیان مقام امام عصر (عج)، می فرمودند: «پدرم فدای آن که چنین است!» (5)

تصور کنید: حضرت زینب (سلام الله علیها) که امّ المصائب خوانده شده اند و در هر شهر و دیاری، مورد آزار و طعنه ی دشمنان واقع شده اند، از آمدن منتقم برادر محبوب شان، شاد شوند.

مانده ام؛ پس کی وقت لبخند این خاندان می رسد؟

 

پی نوشت:
1. آل عمران: 169
2.  مهیج الاحزان، ص 98، مجلس چهارم؛ به نقل از نهاوندی، علی اکبر، العبقری الحسان، ج 7، ص 379
3. الغیبة نعمانی، ص 244؛ به نقل از همان، ص 378
4. همان.
5. همان.