یک بغل احساس...

قرآن می خواندم،
کاری که عباس دوست داشت...
او قرآن می خواند،  هم از روی  صفحات پوستین،
هم از چشمان حسین...
و این قرائت آیات عظام از چشمان عظیم حسین،
شانه های او را – که خیلی هم بلند بود-
می لرزاند.
و سرش را- که خیلی هم برافراشته بود-
فرود می آورد.
چرا که،
شکوه حسین،
یادش می آورد،
بلندی آفتاب را،
خدایی خدا را...
این است تفسیر آیه ی  « لو انزلنا هذا القرآن علی جبل لرایته خاشعا متصدعا من خشیة الله »
و
قرآن حسین است،
کوه، عباس!

وتلک الامثال نضربها للناس لعلهم یتفکرون...

به خواهر نرسیده تمام میکنم...

اشک مجال نمی دهد...

شاید برایت سرودم دلیل محرمیت را...

...

دلم دستانی گرم را میطلبدکه بیش از یکسال برسرم کشیده نشده...وخستگی مدتی که چشم انتظارپلک زدنت بودم...

قصه های بچگیم بدون وجودت امضاء نمیشود...

بلند شو مرد...

در ذهنم روضه ای برپامیشود...

دست هایی افتاده بر روی زمین...

و کسی که بوسه میزند تا به قطعه ای از وجودت برسد...

...

دعا کنید...